onur 的个人资料Lüzumsuz Yazılar Space'i照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
7月10日 Trafik Canavarıyla "Barış" Öncelikle bana bir hoşgeldin,sizede bir hoşbulduk.
1 haftalık bir tatille dinlenmiş olarak tekrar monitörümün radyasyonuyla buluştum.Geçen yazımda belirttiğim üzere yeni bloglar eklemeye devam ediyorum.Aslında bu yazımda sahil kenarındaki absürdlükleri, insan psikolojisi ve suyla şaka olmaz atasözü(anasözü bi yerde,en çok annem diyor çünkü.)hakkında görüşlerimi söylemeyi planlamıştım,genel olarakda eğlenceli bir yazı planlıyordum(ya az önceki parantez içindeki espriyi unutun tamam mı,çok kötüydü o :\ )fakat olmadı.
Tatilin en tatlı,en bi yatakta yatış-sıcaktan mayışış kısmında televizyondan Barış Akarsu'nun trafik kazası haberini aldım.Açık söyleyeyim, kendisiyle pek bi alakam yok.Ne şarkılarını dinlerdim ne dizisini izlerdim.Uzaktan tanışmaydı bizimkisi.Gazetede zaman zaman fotoğrafını görür,zap yaparken tvde saçlarının ahenkle dansına şahit olurdum bazı bazı, hepsi bu.Ama benim için ilk başta sıradan gelen bu haber beni nedense sonraları çok etkiledi.
Duygusal biri değilimdir pek.Tanıyanlarda bilir hani.Titanic filminin batış sahnesi benim için hep bi komedidir mesela,düdüklü herif taklalar atıp düşerken, attığı taklalara puan veririm ekran başında.Ama haberi almam ve komada olduğunu öğrenmem sanki çok yakın birinin haberini almışım gibi etkiledi beni.Genç olduğu içindir belki,bilemiyorum.İlk düşündüğüm şey keşke iyileşse oldu.Sonra dank etti,beyin hasarı vardı,olacaktı kesinlikle.Yani kurtulsa bile büyük ihtimalle bi takım eksiklikler olucaktı.Şarkı söyleyemiyecek,yürüyemeyecek,belki hafızasını yitirip belki de tepkisiz bir engelli olarak sürdürecekti yaşamını.İtiraf edeyim,bütün bunları düşünürken bir yanım ölsünde kurtulsun bile dedi.
"Ama" dedi sonra içimden bir ses, " ama eeey salak onur,(evet, benim iç sesim böyle hitabet sanatını bilir)sen onu şarkıları için mi sevdin ki?Dinlemedin bile onu hiç.Yürürken gördün mü?Canlı canlı.Ya da hangi hafızi bilgisi senin için önemliydi ki?"Hak verdim iç sesime tabi.Bir anda dayan be oğlum dedim,dayan.O gece nasıl zor geçti anlatamam.Gece sanıyorum 5 buçuk 6 ya kadar televizyonda bulabildiğim haberleri izledim.Sırf bir gelişme var mı diye.
Sonraki günler,üzüntümü daha da artıracak bir şey oldu.Onu tanımaya başladım.Her kanal,onla ilgili görüntüleri veriyordu.Konserleri,şarkıları,röportajları...Yaptığım en büyük salaklık buydu belki de.Ölmek üzere olan birini tanımaya başladım.Acımı artırdım sürekli.Mazoşist duygular böyledir işte,sürekli acı çekmek istersin,çünkü acı ve merak birbiriyle bağlantılı.Merak edip izledikçe gelişmeleri,acımda artıyordu.
Son gün,salak bir muhabir bağlandı, show tv ye sanırım.Konuşmaktan aciz."Popo"razzi muhabirlerinden biri, belli.Selülit ve frikik haberlerinde şaha kalkan bu herif,gerçek hayatla ilgili bir haberi sunmaktan acizdi.Neyse...O ayrı konu.Öldüğünü bildirdi sonra.İnanamadım,olamazdı.Ama oldu.Öldü.Size daha fazla neler hissettiğimi anlatarak canınızı sıkmayayım.Uzun oldu bu yazı çünkü farkındayım.Ama annemden bahsetmeden geçemiycem.
Annem,tipik bir anne işte.Anadolu annesi.Uzun saçlı ve küpeli insanları görünce,cıkcıkcık satenizzt bunlar diyen,kurukafa resimli tişörtlerden hazzetmeyen klasik model bir anne.Ama nasıl şaşırttı beni size anlatamam.Hani anlattım ya size duygularımı,işte o anların hepsinde belki benden fazla hislenen annem oldu.Gözleri doldu,bir köşede.Hem bakamıyordu televizyona,hem de değiştirtmiyordu kanalı.Dua etti,Kur'an okudu.Ama o da yetmedi.Öldü..
Barış Akarsu hissetmemiştir sanırım.Ölümü zaten çoktan gerçekleşmişti,robot hayat yaşıyordu bir nevi.Ama biz en derinden hissettik.Herkes.Tanıyan tanımayan,seven,sevmeyen çok dua etti onun için.Ateist bir arkadaşım vardı,o bile subhanekeyi okudu onun için karşımda..Ama sanırım şimdi zaten yok olan inancı hepten tükenmiştir.Ama asıl inanca ihtiyacı olan,Allah korkusu duymalarını dilediğim ve lanet ettiğim oradan o trafik ışıklarını, "efendim,kazalar onlarla alakalı deil,kaldıralım,az kaza olacak" diyip kaldıran nabeyinler.Artık yeter..Trafik canavarıyla "barış" yapmanın vakti geldi.Daha fazla can almasını önlemenin vakti,geldi.
Yazımı bitirmenin vakti de geldi yavaş yavaş,sıktım gene sizi ama; ulan canlarım,arkadaşlarım,akrabalarım,dostlarım.Çok etkiledi dedim ya hani,ölümü etkilemedi beni biliyor musunuz?Yaşamı etkiledi.Adam gibi yaşamıştı o.Yardım etmişti herkese.Kazandığı parayla kendine bir kulübe yaptırmıştı, yalı değil.Kendisine hareket çeken bir densize "eyvallah" diyip gülümsemişti o.Adam olmuştu o.İnsan olmuştu.İnsandı tabi,ve her insan ölür..
Demem o ki,kıyısından köşesinden kavgalı olduğunuz,sevmediğiniz kim varsa barışmaya bakın.Bakın hayat ne kadar kısa,bakın nasıl alıyor en beklenmedik zamanda en iyileri.5 dakka sonra dünyanın sonu gelecek olsa kimse gerzek Amerikan filmlerindeki gibi kahramanlık yapmaya kalkmaz emin olun.Kapar telefonu,kim var kim yoksa arar,herkese onu sevdiğini söyler.Tanrı'ya onu sevdigini söyler,dua eder.
Sevgi en çabuk bulunan şey.Ama karşı taraftan asla beklememek lazım.Kendi içimizde ve yüreğimizde sevgiyi bulup kullanmaya başladığımız zaman,her şey çok güzel olur zaten.Pek bir salak yazı oldu farkındayım.Çok da uzun oldu evet ve çok var internette bu yazılardan gülüp geçtiğiniz,birbirinizi sevin diyen.Ama bu öyle bişey değil.Ben alın bu yazıyı 50 kişiye yollayın demiyorum,sevin insanları,yardım edin,kırmayın kimseyi diyorum.Hepsi bu.
Sezen Cumhur Önal Tadında Yazı burda biter...
eyvallah
[ bu arada artık haftaya dünya ters dönse neşeli bişeyler yazıcam...yeter ulan.tabi ölmez sağ kalırsak :\ ]
引用通告此日志的引用通告 URL 是： http://onur-erkan.spaces.live.com/blog/cns!F70FAC859D070432!603.trak 引用此项的网络日志
|
|
|
